Een ingrijpende verandering

Mijn leven veranderde ingrijpend toen mijn man een herseninfarct kreeg. Ik was bang; wat gaat er gebeuren? Hoe gaat onze toekomst eruit zien? Maar leefde door alsof er niets veranderd was. Met het verschil dat ik alles wat mijn man eerder deed én de zorg voor hem, erbij deed. Ik hield alle bordjes in de lucht, hield met iedereen rekening. Maar luisterde niet naar mijzelf.

Een collega, die vanuit haar werk vaak met dit soort situaties te maken heeft, zei tegen me:

‘Soms is het beter om zelf ook even wat rust te nemen’. ‘Hoezo…?’ dacht ik, ‘er is toch niets met mij aan de hand’. Maar ik ging steeds meer wat er niet meer was compenseren en sneeuwde onder. Ik holde mezelf uit. Tot ik zo moe was dat ik niet meer kon. Het was mijn leidinggevende die mij attendeerde op het leertraject. Nadat ik de informatie op de website van Leiderskunst had gelezen, hoefde ik niet lang na te denken, dit was wat ik nodig had!


Een cadeautje

Ik begon aan het leertraject met veel onrust in mijn lijf. Gaandeweg de drie blokken werd ik me bewust van mijn patronen en overtuigingen. Ik kwam weer dicht bij mezelf; Carla zonder aangeleerde patronen en opgelegde principes. Het is voor mij een bevrijdende ervaring geweest om die te leren zien en los te laten.

Wat heeft geholpen is de kleine groep en de trainers. Hun betrokkenheid was superfijn. Ze voelen goed aan waar iemand behoefte aan heeft en laten ons de ruimte die we nodig hebben; of het nu aan aandacht is of aan een moment voor mijzelf.

Met dank aan mijn leidinggevende; ik heb het leertraject ervaren als een cadeautje.


Ik laat mezelf zien

Door het leertraject ben ik gaan begrijpen dat ik meer uit mag komen voor wat ik belangrijk vind zowel privé als op mijn werk. Ik laat mezelf nu meer zien en ga vaker het gesprek aan met anderen. Ik durf dit omdat ik mezelf belangrijk genoeg vind om dat wat voor mij betekenisvol is, te delen met een ander.

Ik neem ook meer ruimte, bijvoorbeeld door dagelijks stil te staan bij vragen als: ‘waar heb ik behoefte aan?’ Mijn Moeten heb ik veranderd in Willen. Ook op mijn werk; alle verplichtingen op het werk kunnen dwingend zijn maar is dat ook altijd goed??!

Ik voel minder last op mijn schouders. Maar mijn last is niet minder. Ik heb geleerd dat het van belang is hoe ik er zelf mee omga. Ik heb nu meer de regie. Denk veel minder snel en vaak: ‘hoe denkt die ander over mij?’ Ik kijk met mijn eigen ogen naar wat is en laat toe dat wat ik vind oké is. Ik hoef dat niet los te laten omdat een ander daar anders over denkt!! Dat levert mij veel op. Ik merkte dat laatst toen ik in een lastig gesprek binnen het  MT mijn bedrijfsplan toelichtte. Achteraf was ik niet gelukkig over de manier waarop ik dat heb gedaan. Voorheen zou ik zijn blijven leven met een knoop in mijn maag. Nu durf ik mijzelf te laten zien. Ben opnieuw naar de directeur gestapt en had heel mooi gesprek met hem. Met meer durf behartig ik beter het belang van mijn afdeling.


Gebeurt er iets ingrijpends in jouw leven?

Sta bewust stil bij wat er verandert en hoe je daar mee om wilt gaan!


Carla Brandwacht
Operationeel Manager, Deventer Ziekenhuis